Vakantie Frankrijk, Taintrux (Vogezen)

27 mei t/m 5 juni 2010

Donderdag 27 mei 2010

Frankrijk, daar hoeven we niet zo nodig naar toe….

Maar eigenlijk zijn we toch een beetje nieuwsgierig. Vooruit, dan gaan we net over de grens. Dicht bij Duitsland, maar dan toch in Frankrijk…. Samen met pa en ma Bons gaan we tien dagen naar de Vogezen. Op internet vinden we Le Verger, een omgebouwde boerderij met vier appartementen in het gehucht Le Paire bij Taintrux. De Nederlandse eigenaren organiseren ook wandelvakanties, dus zal er wel voldoende te wandelen zijn. Na een autorit van zo’n 9 uur hebben we al een idee gekregen van de omgeving. De beboste heuvels lonken om een eerste wandeling te maken. ’s Avonds na het eten maken we nog een klein kuiertje en genieten we al van de omgeving. Onze hondjes kunnen heerlijk los lopen, dus voor hun is het ook echt vakantie…. We komen helemaal niemand tegen; geen wandelaar of bewoner.. Wat een heerlijke rust!!

Vrijdag 28 mei 2010

Om zes uur ’s morgens begint Mio te blaffen en maakt

iedereen in huis wakker. Onze buren vertrekken vandaag en

waarschijnlijk hoort Mio dat. Gelukkig slapen we daarna weer en rond 8.30 uur staan we fris en fruitig naast ons bed. Samen met pa ga ik op zoek naar de bakker in Taintrux, hier drie kilometer vandaan. Oef, voor het eerst in het Frans brood bestellen. Met behulp van de vriendelijke eigenaresse lukt het prima en is onze missie geslaagd. Gelukkig is het thuisfront ook tevreden en nemen we de tijd om heerlijk te ontbijten. Erik en ik besluiten vandaag een wandeling te maken in de

buurt.  We kiezen een wandeling uit de map dat voor de gasten beschikbaar is met wandelingen rond en naar Le Verger. We kiezen een wandeling langs de Site Prehistorique de Chastel ou Chazete, een plek waar in lang vervlogen tijden de druïden hun ceremonies hielden. De Col de Chastel is 648 meter hoog en voor het eerst dit jaar wordt er een beroep gedaan op de nog stramme kuitspieren.

Al snel na het vertrek kan de warme trui uit en lopen we heerlijk in een t-shirt in het zonnetje. Wat een prachtig weertje…. Na twee en een half uur komen we picknicktafels tegen bij Carrefour de la Goutte en gebruiken we onze meegenomen lunch. We hebben weinig rust in de kont en na een kwartiertje gaan we weer op stap. Na drie en een half uur wandelen komen we voldaan weer bij het appartement aan. Na thuiskomst genieten we op het terras even heerlijk van de

rust. Als we nog maar net gewend zijn aan de rust arriveren er acht

mountainbikers en het is direct gedaan met de rust….

Jammer dan..!! ’s Avonds na het eten badmintonnen we nog wat

en spelen we nog wat spelletjes.

Zaterdag 29 mei 2010

Rond 7.30 uur worden we weer gewekt door geblaf van Mio, die reageert op de weer vertrekkende mountainbikers. Eerder dan de bedoeling was toch al wakker…. helaas! Als pa naar de bakker is geweest, ontbijten we met vers brood. We smeren direct voor de lunch en Erik en ik vertrekken richting Pierre de la Roche, een heuvel met een flinke klim naar de top (652 meter). Aangezien we de wandeling van gisteren nog een beetje in de benen hebben en de hond van mijn ouders ook mee is, besluiten we om de Pierre de la Roche heen te wandelen. Over de kam van het massief Le Banbois wandelen we door het bos weer terug richting Col de Noirmont en het gehucht Le Paire. Voldaan ploffen we op het terras neer met een goed boek en een groot glas drinken. Rond 17.30 uur komen mijn ouders terug uit Colmar en beginnen we met het diner. Na de wandeling van vandaag smaakte het eten heerlijk.

Zondag 30 mei 2010

Als we rond 08.00 uur de gordijnen open trekken, regent het pijpenstelen. Hhhmmm…. dat was de bedoeling niet!! Misschien dat het straks wel droog is… Om 09.00 uur lopen we naar de centrale eetzaal van de boerderij voor een heerlijk ontbijt. We worden flink verwend, het ontbrak ons aan niets: croissantjes, stokbrood, eitje erbij, jus d’orange, yoghurt met muesli – heerlijk! Tegen de tijd dat we uitgegeten zijn, schijnt er wat zonlicht door het raam naar binnen. De dag kan dus toch niet meer stuk. Na het ontbijt smeren Erik en ik de lunch en springen we in de auto naar Kaysersberg in de Elzas. Een gezellig stadje met vakwerkhuisjes met smalle steegjes. Erg sfeervol…

Even verderop ligt Riquewihr en is net zo’n gezellig oud stadje. In het boekje van de ANWB vinden we een plattegrond en met het boekje in de hand doorkruisen we het oude stadje. We komen niet alleen in de centrale straat met vele café’s en restaurantjes, maar ook de steegjes erachter. Riquewihr is kleiner, knusser en toeristischer dan Kaysersberg, maar op één of andere manier waren we meer gecharmeerd van Kaysersberg. Het is inmiddels 14.00 uur en er is nog tijd genoeg om via een mooie route terug naar Taintrux te rijden. We nemen een toeristische route langs Les Trois Epis, Collet du Linge naar Munster en langs Mühlbach over de Col du Platzerwasel, waar we bij Lac de la Lauch de Route des Crêtes richting de Hohneck volgen. Wat een prachtige route met mooie uitzichten. Om nog beter van het uitzicht te genieten, hadden we eigenlijk de Route des Crêtes van noord naar zuid moeten rijden. We rijden met de auto de Hohneck (1363 m) op voor een

prachtig uitzicht over de omgeving. Het is echt een bliksembezoekje geworden. We waaiden bijna uit onze schoenen en het was er ijskoud. We springen gauw weer in de warme auto en dalen weer af naar de Route des Crêtes. Na het avondeten dalen we neer op/in de riante bank met een goed boek…. heerlijk!!

Maandag 31 mei 2010

We lassen vandaag een heerlijk rustig dagje in. ’s Morgens doen Erik en ik boodschappen in Corcieux en ’s middags pakken we ons boek en genieten heerlijk van de rust en de mooie tuin. Rond 16.30 uur worden we toch wat onrustig en pa stelt voor om een wandelingetje te maken. We nemen weer een wandeling uit de wandelmap en maken een mooi kuiertje in de omgeving. Na drie kwartier zijn we terug en na het avondeten pakken we de badmintonrackets weer en gaan we nog eventjes helemaal los….

Dinsdag 1 juni 2010

Pa, Erik en ik willen een flinke wandeling maken en kiezen een 14-kilometer lange wandeling uit de wandelmap van Le Verger. We rijden met de auto naar La Bolle (net voor St. Die) en parkeren de auto aan het begin van de route. Met de uitgebreide routebeschrijving wandelen we naar Roche St. Martin, waar we een prachtig uitzicht hebben over St. Die. Door het bos wandelen we weer verder richting Le Verger en komen we bij Pierre de Laitre, waar we een prachtig uitzicht hebben op Taintrux met de omliggende gehuchten. Wat een prachtig vergezicht!!! We komen bij La Bource het bos weer uit en wandelen via de weg weer terug naar Le Verger. Het is een heerlijke en prachtige wandeling!!! Het is gelukkig niet te warm, dus prachtig wandelweer…

Woensdag 2 juni 2010

Om de wandeling van gisteren nog een beetje uit te lopen, wandelen pa, Erik en ik vandaag een tochtje van 5 kilometer in de buurt van Vanémont. Een tocht rond het Forêt  Domaniale de Vologne Hennefête, langs het agrarische dorpje La Côte.

Donderdag 3 juni 2010

Voor vandaag staat een lekkere klimpartij gepland. We rijden naar de Elzas, naar het dorpje Niedermorschwihr (264 m). Aan de rand van het dorpje parkeren we de auto en beginnen we met de klim. We wandelen door de wijnvelden een heuvel op met een prachtig uitzicht op Niedermorschwihr en omgeving. Zodra we het bos in wandelen, begint het klimmen pas echt. Gelukkig hebben we inmiddels al wat klimmetjes in de benen, dus we stampen gestaag door…. Na ongeveer twee uur zien we een grote hand door de bomen steken en weten we dat we de top van de Galtz (731 m) naderen. Vanaf de Galtz, waar een gigantisch Christusbeeld staat met een tekst ter herinnering aan de WOI, hebben we een prachtig uitzicht op de Elzas. Het is jammer dat het wat heiig is, maar we kunnen toch redelijk goed de mooie omgeving bewonderen. Het waait er wel flink en nadat we onze meegebrachte lunch genuttigd hebben, vertrekken we weer richting Niedermorschwihr. We nemen het tweede gedeelte van de afdaling een andere route, zodat we toch het  idee hebben dat we een rondwandeling gemaakt hebben… Rond 16.00 uur zijn de restaurantjes in Niedermorschwihr nog gesloten, dus een terrasje pakken zat er eventjes niet in. Dus rijden we in een uurtje weer terug naar Taintrux, waar we lekker kunnen bijkomen van een heerlijke wandeling.

Vrijdag 4 juni 2010

Omdat we morgen alweer vertrekken, doen we vandaag lekker rustig aan.

’s Morgens gaan we naar St. Die, waar we door de winkelstraat lopen en de Dom bekijken. St. Die vinden wij niet zo’n bijzonder leuke stad. In de WOII is de stad compleet verwoest door bombardementen en is snel weer opgebouwd. Niet echt gezellig en knus, maar prima voor de boodschappen. Net boven St. Die ligt de Keltische nederzetting de la Bure. Via een wandelroute van 25 minuten (afhankelijk van waar je de auto parkeert) kom je bij Camp Celtique de la Bure. Aangezien we de Franse taal niet echt beheersen, begrepen we weinig van de achtergrondinformatie die op bordjes staat vermeld. Gelukkig was het één en ander uitgetekend, zodat we de strekking van het verhaal wel begrepen.

De wandeling en de ligging van de nederzetting waren wel de moeite

waard om Camp Celtique de la Bure te bezoeken. Voor het eerst

deze vakantie is het stralend weer en is het eindelijk korte-broeken-

weer. Vóór de boerderij is een grote weide waar we voor de laatste

keer deze vakantie neerploffen met een boek. Wat een heerlijke rust, echt vakantie!!

Zaterdag 5 juni 2010

Aan alles komt een einde, zo ook aan deze vakantie…. We pakken de laatste spulletjes in en we vertrekken op tijd weer richting Nederland. Ondanks de voorspelde drukte op de Duitse wegen, was het erg rustig op de weg en kunnen we goed opschieten. Al aan het eind van de middag zijn we thuis en is de vakantie echt voorbij.

Dankzij de ruime vakantiewoning met de prachtige en rustige omgeving en de vriendelijke gastvrouw en –heer hebben we een heerlijke vakantie gehad. De omgeving Vogezen is ons goed bevallen. De beboste heuvels bieden zoveel wandelmogelijkheden. Wat wij een zeker voordeel vonden, is dat bij Le Verger voldoende wandelsuggesties aanwezig zijn. Dan weet je van te voren wat je

ongeveer te wachten staat, hoelang een wandeling duurt en hoeveel kilometer de wandeling is. Ook kom je natuurlijk op de mooiste plaatsen die je zelf niet gauw zult vinden. Het enige nadeel van een vakantie in het voorjaar in de Vogezen voor Mio was dat er erg veel teken waren. Natuurlijk logisch: een langharige hond in de bossen en in het hoge gras, maar dagelijks haalden we heel wat teken uit Mio.

Gelukkig zat het weer erg mee. Een beetje bewolking, zonnetje, 15 tot 20 graden, een heel enkel druppeltje regen… prima wandelweer.

Wat ons betreft is de Vogezen een streek waar we vast wel weer een keertje terugkomen……